sięgając po jeszcze

odnajdziemy radość

zaczytani w życiu

przygarniemy świty zachłannie

by zachodem wtulić się w siebie

dźwięki w ciszy utulone

pochłoniemy jak muzykę serc

(C) Jolanta Sztadhaus

wszystkie chwile gdy Krawczykiem

Cat Stevensem czy Cohenem

lub Bajorem czy de Burghiem

bądź Osińską i Niemenem

moje zmysły przepełnione

kiedy sen opuszcza ciało

bezsennością karmiąc duszę

wszystkie chwile kiedy pióro

nie nadąża w splocie wersów

by zachować sytość ducha

w każdym nowym serca wierszu

to te chwile niepojęte

kiedy ciebie w sobie skrywam

jak relikwię lub jak perłę

w delikatnym wiersza brzmieniu

jak muzykę instrumentu

o jedynym takim dźwięku

wiatru szeptu wśród motyli

który szumi mi historię

(C) Jolanta Sztadhaus

Żartobliwie przed dniem kobiet

w dzień kobiet apel do pożeraczy dusz

zgrzybiały (szalony) starcze (mężczyzno) zakończ to dzieło
przestań już mamić przestań drwić
zdobyłeś wszystko to co chciałeś
lecz w sumie nie zdobyłeś nic

zgrzybiały (szalony) starcze (mężczyzno) po co ci to
ten zastęp martwych dusz
zbierasz a potem rzucasz w pole żniwo
jak pył jak kurz

wykorzystujesz filozofię
i swój niepodważalny wdzięk
i motasz w duszach wszystkich kobiet
by je pokonać potem zgnieść

masz w dłoniach coś co darem jest od niebios
bo to co dotkniesz zaraz twoje jest
moc którą masz w dotyku dłoni
przesłania serce twarde niczym stal

i wszystko wokół ciebie płonie
stos serc jak wielki las
ty jeden wstajesz z zgliszczy cały
poobijany tylko przez czas

i wiedziesz tak na pokuszenie
zastępy całe żywych dusz
by martwe z nich uczynić trwale
by nie zostało żadnej już

zgrzybiały (szalony) starcze (mężczyzno) lata lecą
najwyższy czas byś puchar wzniósł
za dusze które pokonałeś za pamięć o nich
jakiejś wybranej złóż dziś bukiet róż

(C) Jolanta Sztadhaus 

było to wszystko
minęło by wrócić
podwójnie ugodzić
podwójnie nagrodzić
lecz ciągle odchodzi jak fala od brzegu
i wraca z przypływem i wciąga zalewa

znów widzisz purpurę
i masz drżące usta
na chwilę nie wieczność
odchodzi jest pustka

choć było to wszystko
niech ciągle powraca
zapełni jak studnię
i blaskiem ozłaca
niech brzmi słodkim echem
z dawnego w przyszłe
póki bije serce
póki biegną myśli

choć było to wszystko
niech ciągle powraca

(C) Jolanta Sztadhaus