Codziennie rano okno otwieram,
Czy mróz, czy słońce, lato czy zima,
Jest uchylone również i teraz,
Chociaż mnie nie chcesz za rękę trzymać...

Wpuszczam przez okno świat do pokoju,
Tętniący życiem, słońcem pachnący,
Na przekór złości, niechęci twojej,
Ja będę kochać, kochać bez końca!

Kiedy deszcz pada, obmywa smutki,
Wiatr mi osusza każdą łzę słoną,
Skwar zaś  rozpala iskrę malutką,
Śniegiem do końca nieprzysypaną...

Popatrz, jak wiele mam do kochania,
Lasy i góry, morza i rzeki,
Gwiazdy osłodzą gorycz rozstania,
Odejdź czym prędzej, dłużej nie zwlekaj!

Kiedy już znikniesz, skrzydła rozwinę,
Skrzętnie skrywane przed twoim okiem,
W przestworza wzlecę, nim chwila minie,
Ja będę deptać chmurne obłoki...

Czasem siedzę sama w oknie,
Patrząc jak świat w deszczu moknie.

Jest mi smutno i ponuro,
Niebo skryło się za chmurą.

Już ze złości krzyczeć chcę,
Lecz coś powstrzymuje mnie.

Powiem wam co się zmieniło,
Nagle coś świat rozjaśniło!

Zakręciło mi się w głowie,
No od czego? Kto odpowie?

Niech ktoś zgadnie, co rozbłysło,
Że uczucie złości prysło?

Tęcza, tęcza się zjawiła
I świat cały odmieniła!

Tak rozbłysła kolorami,
Że szarugę mam już za nic!

Barwy jarzą się i skrzą,
I w kropelkach rosy drżą.

Aż z zachwytu oniemiałam
Gdy się niebu przyglądałam.

Bo od łąki, aż po las
Świecił siedmiobarwny pas.

Od tej chwili w słotne dni
Tęcza w sercu moim lśni!

 

Popatrz kochany śnieg pada, weź mnie proszę za rękę,
Niech mnie wiatr nie przewróci, zanim go nie podsłucham,
Razem z nim pragnę zaśpiewać mroźną, zimową piosenkę!

 O czym? Naprawdę nie słyszysz, co ci szepcze do ucha?
Jak mu drzewa wtórują, lśnieniem szronu srebrzyste,
Na przekór temu co dziś gadała pogodynka kłamczucha?!

Popatrz kochany, jak czyste jest bielą wszystko wokoło,
A śnieżynki w rytm tańczą i wciąż wdzięcznie wirują,
Wicher im ciągle przygrywa, gwiżdżąc piosnkę wesołą!