cisza jest głosów zbieraniem
zanurzona w sepii
wypełnia przestrzeń 
jak cień złapany na gorącym uczynku 
rumieni się ponownie 

(koi wspomnieniem)

gdy dotyka pustki
nic nie wyrasta
wśród wylanych łez
pulsuje najmocniej

(dudniąc echem rozbitych myśli)

i ta ołowiana
płynącą bezgłosem tłumionym
nieśpiesznie trując cząstka po cząstce
zagęszcza smutek spiętrzonego oddechu

(niezwykle toksyczna)

kiedy umiera ktoś bliski
wśród kolan
dociśniętych pod brodę
tuli chmury do piersi
fastrygując pogubione sensy

(zarazem boli najmocniej)

budujesz okna otwarte na tu i teraz.
Świszczący oddech w locie zatrzymany,
przyklejony do grudki ziemi
wzywa Boga - czy nadaremnie.

Między ojcze nasz a amen
wyszeptane modlitwy,
odbite od dna powracają echem.
Drżącą ręką chcesz nakreślić czas
pośród mglistych wyrzutów sumienia. 

Ziemio, zrodziłaś współczesnego Adama -
bez pępowiny pod biblijnym drzewem,
wyzwolonego z historii.